Laatst zag ik een afvoer in een vloer en moest ik ineens aan iets denken.
Sommige mensen lopen rond als een opslagplaats.
Iedere frustratie.
Iedere emotie.
Iedere mening.
Iedere ruzie.
Iedere dramafilm van een ander.
Alles wordt opgeslagen.
Maar waarom eigenlijk?
Waarom zou jij de opslagplaats moeten zijn van dingen die niet van jou zijn?
Veel mensen denken dat alles eerst door hun eigen systeem heen moet om het daarna weer los te laten.
Ik zie dat anders.
Waarom zou je het überhaupt naar binnen halen?
Je kunt prima waarnemen dat iemand verdrietig is zonder zelf verdrietig te worden.
Je kunt zien dat iemand boos is zonder die boosheid mee naar huis te nemen.
Je kunt voelen dat er iets speelt zonder het jouw probleem te maken.
Dat is geen onverschilligheid.
Dat is onderscheid maken.
Niet alles wat je ziet, voelt, hoort of waarneemt is van jou.
En laten we eerlijk zijn…
Soms komt het tóch binnen.
We zijn mens.
Soms blijft iets plakken.
Soms raakt iets een oude pijn.
Soms neem je meer mee naar huis dan de bedoeling was.
Dan is het net als met je huis.
Afval laat je ook niet maanden in de woonkamer staan.
Dat breng je naar buiten.
Papier bij papier.
Plastic bij plastic.
Afval bij afval.
Je ruimt op wat niet meer nodig is.
Met je energiesysteem werkt dat precies zo.
Niet alles hoeft weg.
Maar wat niet van jou is, hoeft ook niet te blijven.
💫 De kunst is niet om alles te voelen.
De kunst is om te weten wat van jou is en wat niet.
